Φιγούρες απ' το παρελθόν...

Σ' ένα forum, είδα μια κουβέντα για το αν υπάρχει Θεός. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο Μαραντόνα (ενδεχομένως να χρειάζομαι ψυχανάλυση). Μετά το Μαραντόνα μου ήρθαν στο μυαλό, φιγούρες που από μικρός της είχα εξιδανικεύσει. Από όλους τους χώρους. Την πολιτική, τον αθλητισμό, τη μουσική, τις τέχνες γενικότερα… Άσχετα αν με το πέρασμα του χρόνου δεν ταυτίστηκα με τις απόψεις ή το έργο τους, αυτοί δεν ‘αποκαθηλώθηκαν’ ποτέ από το μυαλό μου. Παρέμεναν ψηλά, όχι σαν πρότυπα, αλλά σα… σεβάσμιες κατά κάποιο τρόπο μορφές.

Αναπόφευκτα, τις συγκρίνω με τις φιγούρες που κυριαρχούν σήμερα στην παγκόσμια (μιντιακή) σκηνή.

Για να δούμε μερικούς από αυτούς, να περάσει η ώρα. Για να μη γίνει όμως τεράστια και κουραστική η ανάρτηση, σε τούτην εδώ θα αναφερθούμε στα αθλητικά 'ιερά τέρατα'. Ξεκινώ λοιπόν από το Ντιέγκο. Είναι ο ορισμός του πρωταγωνιστή. Δόξα, πάθη, μπλεξίματα. Αν τον συγκρίνουμε με το σημερινό idol (pop?) της μπάλας, το Μπέκαμ, τότε θα μας πιάσουν τα γέλια….

Παραμένουμε στην Λ. Αμερική για δύο ακόμα μεγάλες μορφές. Μπατιστούτα και Βαλντεράμα. Ο ένας, το σέντερ φορ που γουστάρει κάθε οπαδός. Μπαλαδόφατσα και δεινός εκτελεστής. Ο άλλος, ακόμα και άμπαλος να γεννιόταν, ήταν γραφτό να λατρευτεί μόνο και μόνο για αυτό το απίστευτο μαλλί!!

Να πιάσουμε και τη "σπυριάρα" τώρα. Όταν κάποιοι χάζευαν το νούμερο 23, μερικοί (ελπίζω να εμφανιστείτε και άλλοι) τρελαινόμασταν με το 7 . Tony Kukoc. Αν ο Μητσάρας ο Διαμαντίδης είναι 'παίκτης ορχήστρα', τότε ο Kukoc ήταν συμφωνική.

Η λίστα βέβαια είναι τεράστια... Αλλά καλύτερα να μείνουμε εδώ. Σε αυτούς τους 4 που κόσμησαν παιδικά δωμάτια οι αφίσες τους. Κλείνοντας, θα επαναφέρω τη συζήτηση εκεί που ξεκίνησε. Η μεγαλύτερη απόδειξη πως υπάρχει Θεός, είναι το βίντεο στο οποίο δρα το χέρι του.