Μεταξύ μας... Metaxa

Στα 'πρωτότυπα' ρεπορτάζ που γίνονται κάθε 28/10 και 25/3, όπου τα πιτσιρίκια απαντάνε στην ερώτηση "τί έγινε τότε" , είδα με χαρά κάποιους μαθητές σε ελληνικά σχολεία της Αλβανίας, να λένε ότι το ΟΧΙ, το είπε η Ελλάδα. Το 'πε , ένας, δύο, το είπε και ο τρίτος και όλοι! Πείτε μου ότι δε μαθαίνουν στο σχολείο πια στα παιδιά για το "όχι του Μεταξά" !!! Γιατί εγώ, στο δημοτικό, έμαθα πως το ΟΧΙ, το είπε ο 'πρωθυπουργός' Μεταξάς, μαζί με κάτι σάλτσες του τύπου 'έδιωξε τον πρέσβη' κλπ τα οποία με έκαναν 'ωραίο ως Έλληνα' .
Από το δημοτικό πέρασαν πολλά χρόνια και ευτυχώς ήμουν τυχερός και ξεστραβώθηκα. Έμαθα λοιπόν ότι ο Μεταξάς ήταν ένας δικτάτορας (πιο πολύ τύπου Τσάπλιν και όχι Μουσολίνι), ένα φασιστοειδές που 'συνέβαλε' στο να πάει ακόμα πιο πίσω η Ελλάδα. Έμαθα ότι το ΟΧΙ το βροντοφώναξε ο Ελληνικός λαός, όχι στους Ιταλούς αλλά στο Μουσολίνι. Γιατί η πλειοψηφία του Ιταλικού λαού, ούτε ενστερνίστηκε τα σχέδια του άξονα, ούτε είδε τους Έλληνες ως εχθρούς.
Σήμερα λοιπόν, ας αφιερώσουμε δυο ανάσες για να σκεφτούμε και να τιμήσουμε αυτούς που πολέμησαν για ιδανικά, όπως την 5η Μεραρχία Κρητών, που ανέλπιστα κατάφερε να καταλάβει σε εκείνον τον πόλεμο το ύψωμα Πούντα Νορντ. Και ας είχαν σταλεί ως πρόβατα στη σφαγή, τα κατάφεραν.
Χωρίς ανούσιες παρελάσεις, χωρίς εθνικιστικές φαμφάρες. Ας σκεφτούμε ότι μπροστά σε αυτά που αντιμετώπιζαν τότε οι πατεράδες και οι παππούδες μας, τα σημερινά μας προβλήματα μοιάζουν να μην είναι τόσο αξεπέραστα όσο νομίζουμε. Ας τους τιμήσουμε και ας αναζητήσουμε τα δικά μας ιδανικά. Γιατί δεν είναι μαγκιά να ισοπεδώνεις αγώνες και αγωνιστές (όπως βλέπω πολλούς να χλευάζουν τις επετείους). Μαγκιά είναι να τιμάς τα σωστά πρόσωπα, με το σωστό τρόπο.
Τέλος, για να τιμήσω και τους 'δασκάλους' που επιχείρησαν να μου πιπιλίσουν το μυαλό μου στο σχολείο με εθνικιστικές αηδίες, θα πω ένα 'ποίημα', όπως τότε που μας έστηναν στις γιορτές του σχολείου...

Αμοναχός θέλω να ζω,
έτσι για χάρη γούστου.
Γαμώ τον Γιάννη Μεταξά
και την τετάρτη Αυγούστου.